Opracowanie : Jolanta Szewczyk
Istnieje wiele definicji określających „wychowanie”. Wszystkie sprowadzają się do czynności wykonywanych wobec człowieka , jego przystosowania do środowiska i narzucania mu zasad.
Proces wychowania jest świadomą działalnością, które rozwija zalety moralne, intelektualne i kulturowe, kształtuje osobowość człowieka , identyfikuje go ze środowiskiem w jakim żyje.
Czynnikami wpływającymi na wychowanie są : czynniki środowiskowe i rodzinne .Sam proces wychowania zależy od wychowawców , rodziców i nauczycieli a także od samej jednostki , którą się wychowuje. Podstawową jednostką w wychowaniu jest rodzina i to z niej przede wszystkim powinno czerpać się wzorce wychowania. Oczywiście mówię tu o wzorcach pozytywnych – pokój , miłość i rodzina, bo takie powinny być ujmowane na pierwszym miejscu. W rodzinie wzorce socjologiczne dążące do utrwalania dobrych cech wychowania na przestrzeni wieków wiele się nie zmieniły. Niezależnie od tego czy rodzina jest wartościową czy posiada cechy jakiejkolwiek patologii , wychowanie w nich sprowadza się do kształtowania osobowości i postaw społecznych wobec środowiska .W obecnych czasach rodzina zatraca swoje wartości. Dzieci są oblężone technologia informatyczną , rodzice tłumaczą się brakiem czasu zwalając wychowanie na barki żłobków , przedszkoli i szkół, a co za tym idzie nauczycieli znienawidzonych przez środowisko. Rola rodzica w rodzinie jest znikoma. Od najmłodszych lat dziećmi nie zajmują się matki i ojcowie. Dzieci są kochane przez rodziców wynajmujących niańki i opiekunki ,byle dziecko miało opiekę i zjadło. Oczywiście nie opieram moich słów na badaniach naukowych , na warsztacie książek o wychowaniu lecz na własnych spostrzeżeniach jako nauczyciela i rodzica. Dzieci w dzisiejszych rodzinach czują się często bardzo niepotrzebne. Nie potrafią sobie poradzić w środowisku w jakim od najmłodszych lat są kształtowane ich osobowości.
Żłobki , przedszkola i szkoły to środowiska lokalne najbardziej bliskie dzieciom XXI wieku. Ponieważ coraz częściej ludzie izolują się od siebie , ma to wpływ na wychowanie własnych dzieci. Jak zwykło się mówić „przykład idzie z góry” to też wychowanie dziecka jest utrudnione. Rodzice nie poświęcają dzieciom czasu nie mają na uwadze jego rozwoju intelektualne przyjętego jako wzorzec pokoleń. Rozwój rodziny został więc zaburzony. Wiele rodziców uważa ,że należy im dziecko wychować , a jeśli już wychować to tak by byli z tego bardzo zadowoleni. Do pewnego momentu da się to wykonać. Nauczyciele mogą zrobić wiele dobrego, ale są też ograniczani w wychowaniu poprzez najróżniejsze doktryny wychowawcze jak i samych rodziców. Rodzice w obecnym świecie są bardzo roszczeniowi. Nie daj Boże stanąć rodzicowi na odcisk i mieć inne zdanie na temat wychowania ich dziecka , negować jego zasady wychowawcze, bo nauczyciel wtedy zostaje zniszczony i położony na plecach , zamieciony pod dywan. A przecież miał wspomóc w wychowaniu.
W rękach rodziców pojawiły się obecnie narzędzia jakimi może tym wychowaniem sterować. Wytłumaczę to na przykładzie.
Rodzi się w rodzinie dziecko, Wszyscy są zafascynowani jego przyjściem na świat. Są prezenty , majteczki , śpioszki , pieluszki , babcie, sąsiadki , kuzynki , koledzy i koleżanki rodziców. To oni w sposób ukryty kształtują mózgi dzisiejszych rodziców. Rodzice wysłuchują porad jak mają postępować wobec dziecka , wobec własnego dziecka. Rodzice ratują się przed zbytnia ingerencją tego wymienionego wyżej środowiska. Poszerzają swoją wiedze lub wręcz nabywają jej z Internetu , ja rozmaitszych blogów i poradników. Rodzic nie chce być zależny od porad wychowania swojej matki i babki , chce być nowoczesny Nie rozumie ze wychowanie dziecka na przestrzeni wieków uległo nieznacznym modyfikacjom. Wyłączając rozwój techniki i mediów , nadal istnieją stare standardy wychowania. Dzieci się nie zmieniły. Zmieniło się środowisko w jakim są wychowywane.
Młodzi rodzice izolują się więc od społeczeństwa starszego wiekiem bo „lepiej wszystko wiedzą. Społeczeństwo jednak samo z siebie kształtuje ich dzieci i jest to nie uniknione. Wielkie blokowiska i osiedla miast , miasteczek i wsi mają nadal ogromny wpływ na wychowanie.
Każda jednostka człowiecza kształtuje się w swoim środowisku i wybiega do innych poprzez spotkania na forach internetowych matek i ojców a nawet babć i dziadków.
Jestem zdania ,że w obecnych czasach rodzice czerpią jednak ze środowisk czy to swoich bliskich czy sobie obcych destrukcyjne zachowania. W swoich środowiskach czują się anonimowi , nie rozmawiają nie opowiadają o swoich problemach , kłamią siebie a dzieci w tym rosną. Wychowanie jest nadal procesem narażonym na upadki. Aby zyskać akceptację środowiska rodzice udają wychowanie. Biorąc przykład z koleżanek, bo one są mądrzejsze od ich matek i babć. Jestem daleka od akceptowania wzorców wychowawczych jako starych nie zreformowanych lecz jestem za tym żeby chociaż wysłuchać własnych matek i babć , Nie musza się dzisiejsi i rodzice w wychowaniu swoich dzieci stosować ściśle do konserwatywnych poglądów starszych pokoleń, ale wciąż należy czerpać z tych pokoleń wzorce wychowawcze.
Rodzice należą do grup rówieśniczych do jakich później będą należały ich dzieci. Nie da się jednoznacznie ustalić czy dana grupa jest dobra czy zła , czy dziecku spodoba się działanie rodzica ale z pewnością wiem ,ze dziecko i tak w późniejszym czasie ukształtuje grupa rówieśnicza, Rodzic cały czas powinien od dziecka wymagać , rozmawiać , aktywnie uczestniczyć w jego życiu. Jednak wychowanie to bardzo złożona spraw. Dziecko i tak zrobi jak będzie chciało. Najbardziej widać to w wieku dorastania dziecka . A jakże można się mylić w stosunku do swojego dziecka , mają wciąż kontrolę lub jeśli wydaje się nam ,że mammy kontrolę. To drugie czyli kontrola jaką wydaje się nam ,że mamy jest najbardziej niebezpieczna. Często babcie mają intuicję kształtowaną wychowaniem swoich matek i swojego środowiska. Nowoczesne matki wiedzą lepiej , wiedzą i więcej wiedzą j i o zgrozo gdy metody wychowawcze młodych zaczynają się łamać. Trwoga , trzeba iść do matki , do ojca po poradę. Tak więc jesteśmy w punkcie wyjścia.
Obecnie coraz częściej wraca się do wzorców korczakowskich i montessoriańskich . Nie są to wzorce złe ,są to wzorce wychowania bardzo dobrego. W metodach wychowawczych Korczaka czy Marii Montessori jest wiele działania położonego na indywidualne rozwój jednostki. Wychowanie według tych standardów jest dobre i stało się modne. Nie zniosła nasza cywilizacja wychowania bezstresowego. Doprowadziło ono do zatarcia w wychowaniu podstawowych zasad kto jest ważny i co jest ważne. Kształtowanie w wychowaniu młodego pokolenia na zasadzie partnerstwa nie doprowadziło globalnie ujmując do niczego dobrego. Zakorzeniony system wychowania w rodzinie, starego ,dobrego wychowania z pozytywnym nastawieniem na rodziców jako ludzi, których należy szanować powrócił jak bumerang. Rodzice wykształceni nie mających czasu dla swoich dzieci zrzucili wychowanie na barki dziadków i przyjęli dla własnego dobra i własnej wygody system wychowania ich samych. Brak czasu i ograniczenie praca pozwoliły na powrót do starych utartych dobrze szlaków wychowania. Powstają szkoły wychowania rodziców przy poradniach psychologiczno- pedagogicznych , grupy wsparcia dla rodziców ponieważ widoczna stała się niemoc wobec wychowania jednostki przez rodzica czytającego informacje internetowe o wychowaniu .
Okazuje się najczęściej , że wychowanie nie polega na zapewnieniu dobrego statusu społecznego, dobrej szkoły i miliona zajęć pozaszkolnych. „Wychowanie to wielka i piękna, ale zarazem trudna podróż, w którą trzeba włożyć wiele wysiłku intelektualnego i własnego serca. Ale opłaca się. Nagrodą jest wielka radość i szczęście jakiego doświadczają rodzice widząc, że ich dorosłe pociechy potrafią żyć pięknie, dobrze i szczęśliwie czyli pełnią człowieczeństwa.” /Wiktor Bernard- Blog „Domowy pedagog/ .
